Νόμιζα ότι ήξερα τι είναι άγχος. Μέχρι που το έζησα

Υπάρχει ένα είδος άγχους που δεν τελειώνει όταν τελειώσει η δουλειά, η εξέταση ή η δύσκολη συζήτηση. Είναι το άγχος που έρχεται το βράδυ, όταν όλα ησυχάζουν, και σου ψιθυρίζει όλα τα χειρότερα σενάρια με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που μόλις πήρε πτυχίο στην καταστροφολογία. Αυτό το άγχος νομίζεις ότι το καταλαβαίνεις. Μέχρι τη στιγμή που το ζεις πραγματικά.

Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης μιλάνε για το άγχος όχι θεωρητικά, αλλά μέσα από πραγματικές εμπειρίες. Για το άγχος που σε κρατάει ξύπνιο το βράδυ. Για το άγχος που σε κάνει να κοιτάς το ταβάνι και να σκέφτεσαι όλα τα πιθανά σενάρια καταστροφής. Και φυσικά, για εκείνη την υπέροχη συμβουλή που όλοι έχουμε ακούσει και κανέναν δεν έχει βοηθήσει ποτέ: «Μην αγχώνεσαι». Ευχαριστώ πολύ, μόλις θεραπεύτηκα.

Η κουβέντα πάει από τα λεφτά και την υγεία μέχρι την οικογένεια, τις εξετάσεις, τις επιχειρήσεις, την επιτυχία, τον Ναδάλ, τα online projects και το κλασικό ανθρώπινο ταλέντο να φτιάχνουμε μέσα στο μυαλό μας ταινίες καταστροφής χωρίς budget αλλά με άψογη σκηνοθεσία. Γιατί το άγχος πολλές φορές δεν έχει να κάνει μόνο με αυτό που συμβαίνει τώρα, αλλά με αυτό που φοβόμαστε ότι μπορεί να συμβεί μετά.

Μιλάμε επίσης για το πώς αντιδρά το σώμα όταν μπαίνει σε κατάσταση συναγερμού. Για το περίφημο fight or flight, για το πώς ο οργανισμός νομίζει ότι μας κυνηγάει λιοντάρι, ενώ στην πραγματικότητα απλώς κοιτάμε το web banking ή τα analytics της ιστοσελίδας μας. Και κάπου εκεί καταλαβαίνουμε ότι το άγχος δεν είναι απλά «σκέφτομαι πολύ». Είναι κάτι που σε επηρεάζει στο σώμα, στο μυαλό, στις αποφάσεις και πολλές φορές σε κάνει να κολλάς ακριβώς εκεί που πρέπει να κινηθείς.

Το επεισόδιο όμως δεν μένει μόνο στο σκοτεινό κομμάτι. Μιλάμε και για το τι μπορεί να βοηθήσει. Την κίνηση. Τα μικρά βήματα. Το να σταματήσεις να κοιτάς μόνο το πρόβλημα και να αρχίσεις να ψάχνεις την επόμενη πρακτική κίνηση. Όχι επειδή ξαφνικά όλα λύνονται μαγικά, αλλά επειδή πολλές φορές το να κάνεις κάτι, έστω και μικρό, είναι αρκετό για να ανοίξει μια μικρή χαραμάδα φωτός.

Αν έχεις αγχωθεί ποτέ τόσο που δεν μπορούσες να σκεφτείς καθαρά, αν έχεις φοβηθεί για το αύριο, αν έχεις ακούσει το «μην αγχώνεσαι» και ήθελες να απαντήσεις «α τέλεια, γιατί δεν το σκέφτηκα;», τότε αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Όχι γιατί έχουμε όλες τις απαντήσεις, αλλά γιατί μάλλον όλοι λίγο πολύ έχουμε βρεθεί στο ίδιο βαγόνι του roller coaster. Και ναι, καμιά φορά φωνάζουμε. Αλλά τουλάχιστον δεν είμαστε μόνοι.